bu sehrin meydanlarında
garında rıhtımında
sensizlik bir türlü yakamı bırakmıyor
bütün duraklarda kahvelerde
büyük kücük yalanların
dönüp dönüp vuruyor
ansızın beni
vuruyor yerden yere...

yok ettim salındıgım billur aynaları
simdi uzun uykuların tam zamanıdır
bir yorgan misali örtügüm yalnızlıgım
bu yılda ask buraya hic ugramadı

silinsin izim hicligim sokakta kalsın
gölgemi yakın bu dünya beni yok saysın..
emanet ettim bıraktıgın her seyi..
dedim siz susuz bırakmayın menekseyi..