|
Lyric provided by www.seekalyric.com |
Dem heilt et gravøl e Merradala Ein gammel dektar va starva av Og presten Pålsen va grei te' tala om nådegavin Vårherre gav Ja, som fekk mykjy og som fekk minder men eitt fekk aill, det koinn ingen hinder; dein kailde grav. Så la dem kjesta på langsle'meian med det va lite med krainsa på. Og gravølshesten va kåt og kneggjan fer det va' hingsten hass Holger Flå. Og meian gneildra på håle isa der dektar'n kjaul heim åt Paradisa på fattigt strå. Men då dem kom aust i Kleivabrattå då sveiv'n slean, og hingsten gratt og utfør bar det, og kjestå datt tå Og nerri ufrå fanst hingsten att men då va'n dau som ei sild i skåkån Sku ailder sett, sa'n Ola Krokå kor hesta glatt. Det vart sånn gråt bortpå kjerkegara då bøgdadektar'n åt jord vart sett Eit tap førr aill laut det sekkert vara, det skjønna presten så såre lett. Og presten trøsta med desse orda; at så'n e lagna'n te aill på jorda av Adams ætt. Då stæg der framåt ein gammal gubbe Hain tørska tåråin og sa så' så Det e' kje rart at vi græt så grubbe, førr likar hingst koinn vi ailder få! Å, jødde me, hain va ferm kring leinnå', og finar forma kring aille einnå du sku 'kje sjå. |