Œwiat mój pewnie najmniejszy,
œwiat mój pewnie najwiêkszy.
Œwiat, co zmieni³ siê w po¿ar,
biegnê ugasiæ w morzach,
biegnê ugasiæ w morzach.
W morze biegnê p³on¹ca,
œwiat siê we mnie zapali³,
biegnê naprzeciw fali.

Pierwsze morze dzieciêce,
pe³ne ³ódek z papieru,
którym nie sta³o jeszcze
kapitanów, ni sterów.

Drugie morze zach³anne,
zatapia bez powodu.
Po trzecim mew gromady
wiod¹ statki do l¹du.

A gdzie to siódme morze,
jaki jest za nim l¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
czy to daleko st¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
czy to daleko st¹d?

Czwarte, tysi¹c okrêtów,
a¿ do nieba ko³yszê.
Pi¹te, tysi¹ce muszli
opowiada nam ciszê.

Nad brzegami szóstego
wielka burza doko³a.
Nad brzegami szóstego
stojê, stojê i wo³am.

A gdzie to siódme morze,
jaki jest za nim l¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
czy to daleko st¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
czy to daleko st¹d?

Zanim na moim niebie
wzejdzie s³oñce najczystsze,
morzu opowiem siebie,
morzu siebie wykrzyczê.

Biegnê do morza, biegnê,
a gdy morze dogoniê,
to przed morzem uklêknê,
to siê morzu pok³oniê.

A gdzie to siódme morze,
jaki jest za nim l¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
zzy to daleko st¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
czy to daleko st¹d?
Czy to daleko, czy to daleko,
czy to daleko st¹d?