to rzeka, ktora znasz,
za rzeka stary dom,
ktory bedzie nasz, ktory czeka.
Ty naprawde bedziesz w nim,
zaprosisz chlodny wiatr,
co zwiedzil caly swiat,
zeby z nami byl.

Od spojrzenia do marzenia
twoje imie sie odmienia,
idzie lasem, plynie rzeka otulone snem.
Znowu ludzie na peronie,
twoje wlosy, moje dlonie
i wahanie, jak powitac cie...

Dom, co czeka na twoj sen,
bez ciebie smuci mnie,
a szybkiej rzeki prad
niesie imie twe za daleko.
Patrz - jaskolcze gniazda dwa,
dla domu dobry znak,
zaufaj scianom tym,
jak zaufal ptak.

Ref. Od spojrzenia do. . .